Lust lesson : 4 Cut

ไคค่อยเอนกายนอนราบกับฟูกนิ่ม รอยยิ้มบางเต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้าย ยิ้มทั้งตาทั้งปากเรียกความดึงดูด ความหลงใหลเชิญชวนให้อีกฝ่ายไม่น้อย  แค่อยู่นิ่งๆไม่ต้องทำอะไรก็เรียกสายตาดึงดูดให้ชานยอลสำรวจเรือนร่างของไคด้วยสายตาเต็มไปด้วยความต้องการ สายตาปรารถนาในตัวน้องชายที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก อาบน้ำด้วยกัน นอนด้วยกันในทุกคืน จนสองแฝดโตย่างเข้าสิบห้าชานยอลถึงจัดแยกห้องให้กับสองแฝด เพื่อที่สองแฝดจะได้มีเวลาส่วนตัวของตัวเองบ้าง

และอีกเหตุผลสำคัญที่ต้องให้สองแฝดแยกห้องนอนกับเขา ก็เพื่อไม่ให้ตัวเองนั้นทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ให้ทำร้ายน้องก่อนเวลาอันควร ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างกับคนในหมู่บ้านฮันซู ทำให้ตัวเองมีความสุข ปลดปล่อยแต่ต้องกลับทำร้ายน้อง ชานยอลไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น ชานยอลถึงต้องกันตัวเองออกมาจากน้องทั้งสอง ถึงแม้บ้างครั้งจะพลั้งเผลอใจทำอะไรกับสองแฝดบ้างก็ตาม แต่ก็ไม่ถึงขนาดเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ นี้เป็นครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองจะมีอะไรมากกว่าจูบ กอดอย่างที่เคยทำ ถ้าจะพูดให้ถูกจูบกับจงอินซะมากกว่าไคเสียอีก กับไคนั้นชานยอลก็ได้แค่กอด แค่หอมน้องในเวลาที่น้องหลับเท่านั้น

ยิ่งไคมีเซ็กส์แอพพีลในตัวสูง ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ความต้องการให้ชานยอลมากยิ่งขึ้น ความต้องการที่กักเก็บเอาไว้ถูกปล่อยระบายลงบนเรืองร่างสีแทนอย่างหื่นกระหาย โหยหาให้สมกับการรอคอย การอดกลั้นให้น้องมันโตมากกว่านี้ ชานยอลถึงจะสารภาพสิ่งที่มีในใจให้น้องได้รับรู้

และวันนั้นก็มาถึงก่อนเวลา ไม่ให้ชานยอลได้พูดอะไรออกไปกับน้องได้มากนัก เพราะในเวลานี้คำพูดนั้นได้กลืนหายลงไปในลำคอพร้อมกับความหอมหวานของรสจูบแสนดูดดื่ม

ชานยอลขยับเขยื้อนตัวทาบทับบนตัวของไค กลีบปากทั้งสองต่างบดเบียด แลกจูบกันอย่างหื่นกระหาย ท่อนแขนเรียวตวัดโอบคอแกร่ง รั้งคอแกร่งให้จูบถนัดมากขึ้น ให้ร่างกายแนบชิดมากขึ้นกับความต้องการของตัวเอง

เรียวลิ้นทั้งสองต่างเกี่ยวพันแลกเลียกันอยู่นอกโพรงปาก ต่างเกี่ยวกระหวัดดังจ๊วบจ๊าบแข่งกับเสียงลมด้านนอกที่พัดเข้ามา

“แฮ่ก แฮ่ก….” ไคถึงกับหอบหายใจเหนื่อยกับจูบอันร้อนแรงเมื่อครู่ที่เพิ่งจบลงไป สายตาคมของคนพี่จ้องมองด้วยรอยยิ้ม ปลายนิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำลายมุมปากออกอย่างอ่อนโยน สองสายตาจ้องกันอย่างลึกซึ้งมีความหมาย ฝ่ามือหยาบนั่นลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งบนร่างโปร่งบางอย่างหลงใหล ฝ่ามือบางนิ่มของไคก็ลูบไล้ไปตามผิวกายกำยำของชานยอลด้วยรอยยิ้ม สายตาจ้องมองเรืองร่างกำยำของชานยอลไม่ต่างกัน

“อะ….อย่าแกล้ง” ส่งเสียงบอกเมื่อยอดอกทั้งสองถูกปลายนิ้วทั้งสองข้างบีบคลึง ใบหน้าคมโน้มลงมาซุกซอกคอ ขบเม้นทำรอยสีกุหลาบไล้ลงมายังถึงเม็ดติ่งไตบนยอดอกทั้งสองข้าง ผลัดเปลี่ยนสลับดูดดื่มน้ำนมจากยอดอกทั้งสอง หน้าอกแบนราบแอ่นรับสัมผัสจากปลายเรียวลิ้นไปด้วยความเสียวกระสั่น แขนเรียวตวัดกอดร่างพี่ชาย ปลายเล็บจิกลงแผ่นหลังกว้างเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของพี่ชายลากเลียลงมายังส่วนอ่อนไหวด้านล่าง

ความเสียวซ่านระทุในกายเมื่อเจ้าลูกชายตัวน้อยถูกครอบครองจากริมฝีปากของอีกฝ่าย มันเสียวซ่าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัวไปกับลีลาลิ้น ริมฝีปากที่จัดการครอบครองส่วนแข็งขึง ลูกชายของไคเข้าไป

“อ๊ะ….พี่ชานยอล อา…” ความเสียว ความทรมานถูกระบายออกมาด้วยเสียงร้อง ปลายเล็บจิกข่วนแผ่นหลังกว้างของร่างสูง ปลายเท้าจิกลงกับที่นอนจนยับยู่ยี่

“อื้อ…..อ๊า….” กายเล็กบิดเร่าไปด้วยความทรมาน ความเจ็บในช่องทางคับแคบเมื่อเรียวนิ้วยาวทั้งสามถูกสอดแทรกเข้าไปเปิดทาง ทั้งที่ส่วนความเป็นชายยังอยู่ในปากของชานยอล

“พะ…..พี่ชานยอล…” เสียงกระเส่า เหงื่อท่วมกาย ใบหน้าเหยเก เต็มไปด้วยเหงื่อมันดูเซ็กซี่ไม่น้อยสำหรับคนที่ได้เห็นอย่างชานยอลช้อนตาขึ้นมาดู ยิ่งใบหน้าที่เซ็กซี่ ดวงตาเซ็กซี่จ้องมองร่างของพี่ชายตัวสูงด้วยความรู้สึกมากมาย ความรู้สึกที่ไคคงพูดออกมาไม่หมดในเวลานี้ ความรู้สึกเดียวที่ไคอยากพูดออกไป ‘เขาต้องการพี่ชานยอลเหลือเกิน’

ไคไม่ต้องการแค่นิ้วมือของพี่ชานยอล ไคต้องการเจ้าลูกชายของพี่ชานยอลเข้ามาในตัว

และชานยอลก็ให้ความปรารถนานั้นให้ไค นำพาแกนกายใหญ่เข้าไปในช่องทางคับแคบที่ถูกเปิดทางไว้เรียบร้อยแล้ว

“ผมรักพี่ ผมยอมเป็นของพี่คนเดียวดีกว่าเป็นของคนอื่น”

ไครู้ตัวเองดีว่าพูดอะไรลงไป ทำอะไรลงไป  รู้ว่าตัวเองเป็นของพี่ชานยอลเต็มตัวแล้ว และเขาก็เต็มใจเป็นของพี่ชายคนนี้คนเดียว ถึงแม้จะรู้ว่าพี่ชานยอลคิดอย่างไงกับจงอินแฝดน้องของตัวเอง และจงอินก็คิดกับพี่ชานยอลเกินคำว่าพี่ชายเหมือนกัน

ถึงรู้ว่าผิดไม่สมควรทำ แต่ไคก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะยอมเป็นของพี่ชานยอล

ทั้งที่พยายามมาตลอด แต่สุดท้ายความพยายามนั้นได้พังลงต่อความต้องการของหัวใจ

“อ๊ะ…..อา…อ๊า… พี่…..” เสียงครางกระเส่าดังลั่นพร้อมกับกายใหญ่ขยับเคลื่อนไหวกายเข้าออกเป็นจังหวะ ขาเรียวสวยทั้งสองยกชี้ถ่างขึ้นสูงให้ร่างสูงกำยำกดกระแทกความสุข ความเป็นเจ้าของในตัวของไค

“ไค…ไคของพี่…อา” เสียงแหบพร่าครางกระเส่าไปด้วยความสุขสม มีความสุขเหลือเกินกับการได้เป็นเจ้าของร่างกายของไค แต่ความสุขมักมาพร้อมกับความรู้สึกผิดในใจ ความรู้สึกที่ชานยอลรู้สึกผิดไม่น้อยต่อสองแฝด

“พี่ชานยอล.. พี่ไม่มีความสุขอ๊ะ…..ที่ทำกับผม” เสียงขาดห้วงเอ่ยถามอย่างยากลำบาก มือไขว่คว้าเกาะไหล่แกร่งเอาไว้

“พี่มีความสุข พี่มีความสุขที่ได้ทำกับไค ได้ไคมาเป็นของพี่” ชานยอลบอกออกมาที่ไม่อยากให้น้องรู้สึกไม่ดี ” แต่แค่พี่รู้สึกผิดต่อเราและจงอิน” ไคคลี่ยิ้มออกมาและชันตัวลุกขึ้นทั้งที่ยังมีแกนกายใหญ่แช่ค้างอยู่ในช่องทางสีสวาท

“ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อผม เพราะผมยอมเป็นของพี่เอง ทั้งที่ผมก็รู้ว่าพี่กับจงอินมีใจให้กัน” ไคยิ้มบางๆ

“ไม่ใช่แค่จงอินคนเดียว แต่พี่ก็มีความรู้สึกที่พี่มีให้ไคเหมือนกับจงอิน” ไคถึงคลี่ยิ้ม มือประคองใบหน้าคมหล่อเหลาของพี่ชายเอาไว้

“ผมถึงยอมเป็นของพี่ไง เพราะผมรู้ว่าพี่รู้สึกอย่างไงกับผม” ทำไมไคจะไม่รู้ แต่แค่ไคไม่พูดออกไปเท่านั้น ” เรื่องของจงอินเราค่อยอธิบายให้จงอินเข้าใจในวันพรุ่งนี้ อย่างไงจงอินต้องเข้าใจเรา แต่ตอนนี้พี่มามีความสุขกับผมก่อนนะครับ มาทำให้ผมรู้ว่าพี่ต้องการผมเหมือนกัน” ไคยิ้มละมุนให้กับพี่ชายตัวสูง ชานยอลก็ยิ้มมุมปากและเริ่มจัดการเติมเต็มความสุขให้กับไคอีกรอบ

ความสุขที่ต่าง มอบให้กันนั้น ทั้งสองต่างไม่รู้เลยว่าจงอินได้ขึ้นมาเห็นว่าพี่ชายทั้งสองต่างปรนเปรอ เสพสมความสุขให้กันอย่างสุขสมเปรมใจ  ไม่แคร์ความรู้สึกของน้องชายคนนี้บ้างเลย

จงอินเดินลงมาทั้งน้ำตา รู้สึกน้อยใจ ผิดหวังเสียใจที่พี่ชายทั้งสองต่างทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน ไม่เห็นหัวเขาเลยๆคิดจะทำอะไรกันก็ได้

“ในเมื่อพี่มีความสุขกันมาก เชิญมีความสุขกันตามสบายเลย ผมจะไม่สนใจ ไม่อยู่เป็นส่วนเกินของพี่สองคนแล้ว” บอกอย่างตัดพ้อ น้อยใจ ประชดพี่ชายทั้งสองก่อนจะเดินออกจากบ้านไปทั้งน้ำตา

luse lesson 4:1

ฝ่ามือหยาบลูบไล้ไปตามผิวกายไร้อาภรณ์อย่างหลงใหล ลูบวนไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งบนเรือนร่างของไค ผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดคลุมร่างกายอยู่หลุดออกจากเอวของไคก่อนร่างเพรียวบางของไคล้มตัวนอนบนเตียง แขนเรียวโอบกอดหลังกว้างลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังกับสัมผัสหวาบวาบบนกาย

จูบแสนเร้าร้อนยังคงดำเนินต่อไปพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ทั่งสองข้างลูบสัมผัสไปทั่วผิวเนื้อสีแทนบนเรืองร่างของไค หน้าอกแบนราบกระเพื่อมไปตามสัมผัสของฝ่ามือที่เลื่อนมากุมส่วนอ่อนไหวด้านล่าง

“อ่า…. พี่ชานยอล” เสียงกระเส่าของไคเรียกสติของชานยอลกลับมา ชานยอลรีบลุกจากกายของไค แต่ไคกับรั้งเอาไว้

: ดอกราตรี : 9 cut

เสียงครางกระเส่าเต็มไปด้วยความสุขของรสรักที่ต่างถูกมอบให้กัน ร่างกายต่างตอบสนอง เรียกร้อง โหยหากันกับความแปลกใหม่ที่ได้ลิ้มลองมัน และดูว่าเด็กทั้งสองต่างติดใจกับรสรักแบบฉบับที่ผู้ใหญ่มักชอบทำให้กัน ต่างลุ่มหลงในความหอมหวานของกันและกัน

กายเล็กบิดเร่า หายใจหอบเหนื่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อทั้งที่ในห้องก็เปิดแอร์แต่ในกายกลับร้อน แทบแผดเผาในกายให้ไหม

ยิ่งร้อน ยิ่งต้องการ ยิ่งต้องการน้ำมาดับความร้อนในกายให้ดับลง

“แจ…ฮยอน….อ๊า” เสียงหวานเล็กเรียกชื่ออีกฝ่ายที่ยังคงกดขยับย้ำกดสะโพกเข้าออกในตัวของรุ่นพี่ที่เป็นคนเชิญชวนให้เล่นเกมนี้ก่อน

รอยยิ้มเจ้าชู้ยกยิ้มให้กับรุ่นพี่ ที่ทำให้เด็กรุ่นน้องอย่างเขาโตมากขึ้นและทำให้เขาได้เรียนรู้เรื่องของผู้ใหญ่ที่ชอบมักทำให้กันผ่านทางร่างกาย

ถึงจะเป็นเซ็กส์ประถม แต่มันก็ถึงใจ สมใจปรารถนาของเด็กทั้งสองไม่น้อย ถึงจะเป็นเพียงเด็กประถม เด็กมัธยมต้น แต่เรื่องแบบนี้มันง่ายสำหรับแทยงและแจฮยอน มันเป็นเรื่องธรรมดามาก ในเมื่ออยู่โรงเรียนพวกรุ่นพี่ต่างมักทำกันประจำ บ้างคู่ต่างก็ทำให้รุ่นน้องเห็นไมามีความอายในเรื่องพรรค์นี้เลย

ถึงรู้ว่าไม่ควรแต่ก็ยังที่จะทำให้กัน

: ดอกราตรี: 7 Cut

คลื่นลมทะเลในยามค่ำคืนมันช่างดูน่ากลัวเหลือเกิน บวกกับเสียงคลื่นนั้นซัดสาดเข้ามากระทบฝั่ง เสียงคลื่นนั้นดังกังวานไปทั่วชายหาด แต่นั่นก็ไม่ได้ให้สองร่างนั่นกลัวกับคลื่นทะเลที่สาดซัดเข้ามา แต่กลับกันมันช่างมีความสุขเหลือล้น ปริ่มล้นจนทะลักออกมาจากในอกของคนทั้งสองที่ต่างปรนเปรอ บำเรอกามา ตัณหา ราคะให้กันอยู่ริมชายหาด

เกลียวคลื่นสาดซัดน้ำกระทบโดนเนื้อตัวของจุนมยอนและชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังมีความสุขหฤหรรษ์บนเรืองร่างของกันและกัน

เสียงหวานครางกระเส่าแข่งกับเสียงคลื่นลมเมื่อกายใหญ่กดกระแทกท่อนลำใหญ่เข้ามาในช่องคับแคบอย่างถี่รัว ให้สมกับตัณหา ราคะที่มีมากมายในตัวได้ปลดปล่อยในตัวเด็กหนุ่มน้อยวัยสิบหกที่รสชาติ ความหอมหวานยังมีเหลือล้น ไม่มีเปลี่ยนไปเหมือนกับวันที่ได้เชยชม ยิ่งติดยิ่งหลงใหลในรสเซ็กส์ของจุนมยอนอยู่ทุกวันคืน

“จุนมยอน….” เสียงครางทุ้มต่ำๆเต็มไปด้วยความสุขกับกายใหญ่ที่กดกระแทกอย่างถี่รัว

“อา….คุณมินโฮ” จุนมยอนตอบรับ สอดประสาน ตอบสนองกับทั้งร่างกาย รวมทั้งสะโพกมนขยับเคลื่อนไหวตามแรงกดกระแทกท่อนลำใหญ่ที่สอดใส่กระแทกเข้ามา

แววตาทั้งสองต่างจ้องมองไปด้วยความต้องการมากมาย ความต้องการที่ยังไม่รู้จักพอของคนที่ได้รับอย่างมินโฮ ถึงจะได้รับมากแค่ไหน แต่มินโฮก็รู้สึกยังไม่พอกับเซ็กส์ของจุนมยอน

มือเล็กจับแขนอีกฝ่ายให้หยุด พร้อมด้วยรอยยิ้มหวานๆที่ทำให้มินโฮต้องมนต์หยุดกายเข้าออก พออีกฝ่ายหยุดร่างเล็กก็หยันกายลุกขึ้นนั่งทั้งที่ท่อนลำใหญ่แช่ค้างเชื่อมต่ออยู่ในช่องทางด้านหลัง

“ถึงเวลาที่ผมทำให้คุณมีความสุขบ้างแล้ว” ฝ่ามือนิ่มลูบไล้ไปตามหน้าอก ไหล่กว้างอย่างหลงใหล เสน่หาในร่างกายกำยำเหลือเกิน

ไหล่กว้างค่อยๆถูกผลักให้นอนลงกับพื้นทรายหยาบ ร่างเล็กของจุนมยอนพลิกค่อมขึ้นมานั่งบนช่วงเอวของมินโฮทีช่องทางด้านหลังได้ครอบท่อนลำใหญ่ไม่ยอมปล่อยให้หลุดห่างออกจากกาย

สายตาคมทอดมองดวงหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม แค่ใบหน้าหวานก็มนต์สะกดมินโฮได้แล้ว นี่ยังเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบที่เขาได้ทำทิ้งไว้ ลบรอยเก่าๆให้ออกไปจากกายของร่างอันบอบบาง

สีหน้า แววตานั้นเหมือนอย่างนางแมวยั่วสวาท มันช่างยั่วยวน เย้าใจกันเหลือเกิน ยังไม่ทันจะหายใจให้ทั่วท้อง สะโพกมนก็เริ่มขยับขึ้นลงช้าๆอย่างเป็นจังหวะ จับโค่นขึ้นสุด ลงสุด จนอีกฝ่ายถึงกับหยุดหายใจกับลีลารักอันสุดแสนถึงใจ ได้ใจที่สามารถหยุดให้ใครอีกหลายคนสยบคาอกของจุนมยอนมานัก

มินโฮก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องแพ้กับลีลารักของจุนมยอน และทำให้รู้ว่าสวรรค์แห่งกามานั่นมีจริง

:ดอกราตรี: 6 Cut

:ดอกราตรี: 6

“แฮ่ก….แฮ่ก….”

เสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นภายในห้องของจงอิน ทั้งที่เวลานี้เป็นเวลากลางวัน ไม่ใช่เวลารับแขกด้วยซ้ำแต่ภายในห้องกลับมีเสียงครางกระเส่า เสียงครางสุขสมดังออกมาจากในห้องของจงอิน

ถึงจะเป็นเวลากลางวันต่างฝ่ายต่างมอบความสุขให้กัน ร่างกายเชื่อมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเนื้อกระทบดังออกมาเป็นระยะเมื่อแรงกดกระแทกของร่างสูงกดกระแทกเข้าไปจนลึกแต่ไม่รุนแรง ไม่ให้จงอินต้องเจ็บไปมากกว่า

ต่างฝ่ายต่างมอบความสุข ปรนเปรอให้กันจนถึงใจ เติมเต็มความสุขให้กันในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน

“พะ…..พี่….ชานยอล” เสียงกระเส่าเอ่ยเรียกข้างหูไปพร้อมกับแรงกดกระแทกเข้ามาลึก หนักหน่วงถึงใจอีกฝ่าย ความรู้สึกตอนนี้มันช่างมีความสุขเหลือเกินที่ได้ร่วมรักกับพี่ชานยอล ความสุขที่ไม่เคยมีแม้จะร่วมรักกับแขกมานับไม่ถ้วน มันไม่ได้รู้สึกรังเกียจมันเลย มีกับชอบและต้องการให้พี่ชานยอลทำทุกครั้งถ้าเราสองคนมีโอกาสจะทำมัน

นี้ก็สี่ปีแล้วที่ผมเข้ามาอยู่ใน heaven ทำงานขายเรือนร่างให้กับพวกคนรวยที่ต้องการความสุขจากเซ็กส์ของผมและพี่ชาย เพียงแค่มีเงินก็จะได้ตัวผมไปเชยชม ตักตวง ลิ้มลองเซ็กส์ให้ถึงใจให้สมกับเงินที่ซื้อผมมา

สี่ปีแล้วที่ผมต้องเป็นดอกราตรีส่งกลิ่นหอมในยามกลางคืน ให้เหล่าผู้ชายมากมายมาเด็ดดอมดม ให้หลงใหลกับความหอมหวนตาตรึงใจจนลืมไม่ลงกับดอกราตรีดอกนี้

เหมือนกับพี่ชานยอลที่หลงใหลในตัวผม ติดใจในความหอมบนร่างกายของผมที่มันทำให้พี่ชานยอลหักห้ามใจไม่อยู่ สุดท้ายผมกับพี่ชานยอลมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันมาเรื่อยๆ สัมพันธ์ของผมกับพี่ชานยอลมีกันมาได้เกือบสามปี ที่ผมเต็มใจจะให้พี่ชานยอลทำให้ผม ไม่รู้สึกรังเกียจมันเลย รู้สึกดีด้วยทุกครั้งที่เราสองคนมีอะไรกัน ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความรักก็ตาม แต่มันกลับให้ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

เสียงครางต่ำๆที่สอดผสานไปพร้อมกับการกดกระแทกแทรกกายเข้ามาไม่หยุด มันช่างเรียกคว

“ซี๊ด….อา….” แรงกดกระแทกยังต่อเนื่อง หนักหน่วงขึ้นไปตามแห่งห้วงอารมณ์ของความสุขที่ทำให้กัน

ใบหน้าทั้งสองละออกจากการกัน จ้องมองด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขมากมาย ริมฝีปากทั้งสองประกบจูบอย่างเร่าร้อน รสจูบรุนแรงมากขึ้น ทั้งสองต่างมัวเมา หลงใหลในรสจูบ กามาของกัน ที่คงไม่มีใครทำให้มีความสุขเท่านี้อีกแล้ว ถึงแม้มันจะไม่ได้มาจากความรักก็ตามเถอะ แต่มันสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

เสียงครางต่ำๆของที่สอดประสานกับการสอดกระแทกกดกระแทกท่อนลำใหญ่เข้ามาไม่หยุด ทุกแรงกระแทกที่กดเข้ามามันช่างตอบสนองความต้องการของผมเหลือเกิน พี่ชานยอลสนองมันได้ถึงใจของผมทีเดียว ยิ่งทำก็ยิ่งต้องการมากขึ้น ไม่อยากหยุดกับบทรักแสนเร่าร้อนนี้เลย

ทำไมนะพี่ชานยอลถึงทำให้เด็กอย่างผมมีความสุขกับเซ็กส์ของพี่เขาได้ เซ็กส์ของพี่ชานยอลผมไม่ได้นึกรังเกียจด้วยซ้ำ

“อ๊ะ…พี่..ชานยอลหยุดทำไม” อยู่ๆชานยอลก็หยุดมันเฉยเลย คนนอนได้มองตาเศร้า ยั่วออดอ้อน “ทำให้ผมอีกซิครับ ผมกำลังมีความสุขอยู่เลย” ชานยอลยิ้มบางๆพอใจ ยิ่งฝ่ามือบางลูบไล้ไปตามหน้าอกกำยำอย่างหลงใหล สายตาเว้าวอนให้พี่ชายทำอีก

“ยั่งเก่งจริงนะเรา” พูดด้วยรอยยิ้ม สายตากรุ้มกริ้ม

“ยั่วแล้วชอบไหม” ปลายตายั่ว เอนกายนอนที่กายเล็กชูชันอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่าย “ถ้าชอบก็ทำให้ผมต่อนะ เพราะผมอยากมีความสุขกับพี่ต่อ ก่อนที่ผมจะต้องไปทำให้คนอื่นมีความสุขบ้าง” ถึงจะยังมีรอยยิ้มแต่ชานยอลก็ดูออกว่าในใจจงอินยังมีความเซร้าอยู่ไม่น้อย

“พี่จะทำให้เรามีความสุขอย่างที่เราต้องการ” รอยยิ้มบางๆยิ้มออกมากับความสุขที่ได้รับจากชานยอล

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชานยอลทำให้จงอินนั้น จงอินมีความสุขไม่น้อยกับมันเลย บ้างที่ชานยอลก็ทำให้จงอินรู้ว่าเซ็กส์มันก็ทำให้เรามีความสุขได้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวด ความสุขที่ต้องฝืนยิ้มว่ารู้สึกดีทุกครั้งที่ร่วมรักกับชายมากหน้าหลาย

“จงอิน…” เสียงประตูที่เปิดเข้ามาขัดจังหวะทำให้ชานยอลหยุดชะงักหันไปมองคนที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์มองเขากับจงอินอยู่ “กูขอโทษมึงด้วยนะ พอดีนายให้มาบอกจงอินว่าให้เตรียมตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวคุณซีวอนจะมาหา” ชานยอลดึงแกนกายออกมาอย่างหงุดหงิด จงอินลุกขึ้นมานั่ง

“ขอบคุณมากนะครับพี่ยองโฮ” จงอินบอกด้วยรอยยิ้ม แต่ยองโฮกลับหัวเราะท่าทางหงุดหงิดของเพื่อนที่ดูจะเป็นเอามาก

“กูไปทำงานก่อนแล้วกัน มึงก็อยู่ทำกับน้องต่อไป” ยักคิ้วกวนๆแล้วปิดประตูใส่หน้า จงอินหันมามองหน้าพี่ชาย ริมฝีปากกดจูบไปทั่วใบหน้าอันหล่อเหลาของอีกฝ่าย

“ทำไมความสุขของเราถึงมีน้อยจัง” น้ำเสียงบ่งบอกความเสียดายไม่น้อย สายตาทั้งสองจ้องลึกมองกันอย่างมีความหมาย

“เวลาของความสุขย่อมผ่านไปเร็วเสมอ” ฝ่ามือใหญ่ลูบผมเบาๆ “ถึงมีน้อยแต่ก็ยังดีกว่ายังไม่มีนะจงอิน” จงอินถึงกับยิ้มออกมา “พี่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่า คุณซีวอนมาถึงเราจะได้ไม่ต้องให้คุณซีวอนรอนาน”

“ครับ แต่พี่ต้องอาบให้ผมนะ” ชานยอลยิ้มรับ ช้อนจงอินขึ้นอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ เวลาของทั้งสองหมดลงแล้ว เขาต้องส่งจงอินต่อให้กับลูกค้าที่ต้องการตัวเด็กน้อยไปมอบความสุขให้ถึงมือ

ดอกราตรี : 5 Cut

:ดอกราตรี: 5

จุนมยอนนั้นไม่ได้โชคดีเหมือนกับจงอินที่ได้แขกดีอย่างซีวอน แต่กับได้แขกที่ใจร้าย โหดร้ายกับเด็กอย่างจุนมยอนเหลือเกิน

ชายวัยกลางคนวัยสี่สิบกว่า ผู้ชายคนแรกที่เข้ามาพรากความบริสุทธิ์ ขาวสะอาดของเด็กน้อยวัยสิบสอง มันช่างใจร้ายกับจุนมยอน จุนมยอนนั้นต้องตกเป็นเหยื่ออารมณ์ของชายรุ่นพ่อที่ต้องการเพียงความสุขทางกามาของเด็กน้อยเท่านั้น

กายใหญ่สอดแทรกเข้ามาในตัว ขยับกายเคลื่อนไหวเข้าออกในช่องทางด้านหลังอย่างไม่ปราณี ไร้ความเมตตาต่อจุนมยอนเหลือเกิน จุนมยอนกล้ำกลืนฝืนทนต่อความเจ็บปวดต่อการกระทำอันหยาบโลน หยาบกระด้างไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนให้กับเด็กวัยสิบสองบ้างเลย

ทำไมถึงใจร้ายกับผมได้เพียงนี้

ร่างบอบบางบิดเร่าไปด้วยความปวดร้าวทั้งกายและใจ เสียงหายใจขาดห้วง หอบหายใจเหนื่อยไปตามแรงกระแทกกระทั่นเข้ามาในกายอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดมีมากเหลือล้นจนน้ำตาเอ่อล้นอาบแก้มทั้งสองข้างไปกับความรุนแรงของแขก

ค่ำคืนแรกของผมมันไม่น่าประทับใจ น่าจดจำสักเท่าไร คืนแรกที่เต็มไปด้วยฝันร้าย ความโหดร้าย ป่าเถื่อนสำหรับเด็กอย่างผมเหลือเกิน ผมต้องทนเจ็บปวดมากมาย เจ็บปวดแทบขาดใจกับความป่าเถื่อน ความโหดร้ายอย่างกับสัตว์ของเขา

ถึงแม้จะเจ็บมากแค่ไหน แต่ผมก็ต้องทน ต้องยอมทำให้แขกมีความสุขกับตัวของผม สนองความต้องการให้แขกทุกอย่าง ทั้งที่ผมยอมขนาดนี้แต่ผู้ใหญ่อย่างเขายังใจร้าย รุนแรงกับผมเหลือเกิน ผมต้องทนเป็นเหยื่ออารมณ์ให้เขาอีกนานแค่ไหนกัน

โปรดช่วยเห็นใจ สงสารเด็กอย่างผมบ้าง….

มันคงเป็นคำขอไร้คำตอบ ไร้ประโยชน์ เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ใจ เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่ ใช้แต่ความรุนแรงเป็นตัวตั้ง เคลื่อนนำพาให้ตัวเองมีความสุขกับเด็กน้อยที่ไร้หนทางหนี เป็นลูกไก่ในกำมือของผู้ใหญ่ ให้เอาเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ ระบายความเครียด ความต้องการมากมาย

ผลกรรมเลยต้องตกมาลงกับจุนมยอนที่ต้องมารับมันไป อย่างไม่มีทางหลีกหนีมันพ้น

ดอกราตรี ch.4 wonkai

ตัดมาที่จงอินเผลอนอนหลับไปบนเตียงกว้างที่ชายเสื้อเลิ่กขึ้นมาสูงจนถึงหน้าท้องแบนราบ  จนทำให้เห็นส่วนอ่อนไหวที่มีเพียงจีสตริงปกปิดเอาไว้ ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาจากลูกค้าคนแรกที่ขอซื้อจงอินมาปรนเปรอให้ในคืนนี้ถึงกับกระหยิ่มยิ้ม ทั้งแววตาทั้งสีหน้าที่ยิ้มอย่างเพิ่งพอใจเมื่อได้เห็นจงอินเป็นครั้งแรก ที่ก่อนหน้านี้เห็นผ่านจากรูปที่คยูฮยอนส่งไปให้เขาดูเพื่อจะให้เขาตัดสินใจเลือกซื้อเด็กคนนี้มาปรนนิบัติปรนเปรอกามารสให้

พอได้มาเห็นตัวจริงแล้วมันไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ

ฟูกข้างหนึ่งยวบลงเมื่อชายหนุ่มวัยสามสิบนั่งลงข้างๆเด็กน้อยที่หลับพริ้ม ใช้ปลายนิ้วมือเกลี่ยแก้มเบาๆอย่างหลงใหลกับความน่ารักของเด็กน้อย ฝ่ามือหยาบอีกข้างค่อยๆลูบจากปลายเท้าขึ้นมา

“อ๊ะ…” จงอินร้องอย่างตกใจเมื่อสัมผัสนั่นทำให้เขาตื่น และตื่นขึ้นมาเจอชายหนุ่มนั่งยิ้มด้วยสายตาแทะโลม ฝ่ามือยังคงลูบเรียวขาทั้งสองอย่างย่ามใจ

“ไม่ต้องกลัวฉันเด็กน้อย ฉันเป็นคนที่ซื้อเธอในคืนนี้” น้ำเสียง สายตาเต็มไปด้วยความต้องการ จงอินพยายามทำใจไม่ให้กลัวกับคนตรงหน้าถึงแม้ว่ามันจะยากก็ตาม

“คะ…ครับ” พูดตะกุกตะกักด้วยสัมผัสวาบหวิว ท่าทางตื่นกลัวของเด็กน้อยทำให้ชายหนุ่มถึงกระหยิ่มยิ้มพอใจ แล้วกระเถิบเข้ามาใกล้จงอิน

“ไหนบอกฉันหน่อยซิว่าเธอชื่ออะไร”

“ผม…ผม..ผมชื่อจงอินครับ” ตอบเสียงสั่นไปด้วยความตื่นกลัว ฝ่ามือใหญ่ลูบผมอย่างอ่อนโยน ไม่ให้เด็กน้อยรู้สึกกลัวไปมากกว่านี้

“ฉันชื่อซีวอน” ยิ้มพิมพ์ใจละมุนให้กับเด็กน้อย “นี้คงเป็นครั้งแรกของเธอซินะ” จงอินนั้นตัวสั่นอยู่บนตักของซีวอนที่ถูกอุ้มมานั่งบนตัก “ฉันจะอ่อนโยนกับเธอให้มากที่สุด แค่เธอเชื่อฟัง ไม่ขัดใจฉันก็พอ” จับเชยคางเรียวขึ้นมามอง “แค่นี้เธอทำได้ไหม” จ้องสบตามองใบหน้ามนสีน้ำผึ้ง “ตอบฉันมาซิจงอิน”

“ได้ครับคุณซีวอน” ยกยิ้มอย่างพอใจ จมูกโด่งซุกไซร์สูดดมไปตามซอกคอระหงอย่างหลงใหลกับความหอมของกลิ่นกายเด็กน้อย

มือเล็กจับกำเสื้อสูทไว้แน่นจนยับยู่ยี่ไปกับความเสียวซ่าน ไปกับสัมผัสบนเรือนร่างที่ถูกปลายจมูกซุกไซร์ ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปตามซอกคอ ไล้ลงมาหน้าอก ยิ่งกว่ามือหยาบล้วงลูบบนผิวกาย อีกข้างก็ลูบคล่ำส่วนอ่อนไหวภายใต้จีสติงตัวน้อย ที่ไม่นานจีสติงตัวน้อยก็ถูกมือของคุณซีวอนดึงหลุดออกจัดการโยนทิ้งและฝ่ามือนั่นก็กลับมาลูบส่วนอ่อนไหวของผม ที่มืออีกข้างก็ถูกเสื้อซีทรูของผมโยนทิ้งไป

ร่างกายของผมเริ่มสั่นเทาไปกับสัมผัสของคุณซีวอน ในใจของผมมันเริ่มกลัวกับสัมผัสของคุณซีวอนเหลือเกิน แต่ทำไมกันนะร่างกายของผมถึงรู้สึกแปลกๆกับสัมผัสเหล่านั้นของคุณซีวอน ร่างกายผมเป็นอะไรไปนะ ถึงได้รู้สึกร้อน รู้สึกต้องการสัมผัสอันน่ารังเกียจ อันน่าขยะแขยงนี้เหลือเกิน

“รู้สึกดีใช่ไหมที่ฉันทำให้” เสียงทุ้มกระซิบบอกข้างหู ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนุ่มนิ่ม

“อ๊ะ…คุณซีวอน”หลุดเสียงหลงเมื่อส่วนอ่อนไหวถูกจับบีบเต็มมือ  เนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว ภายในจิตใจกลัวเหลือเกิน แต่ก็ต้องทำเป็นเข้มแข็ง ไม่กลัวกับสัมผัสของคุณซีวอนที่มอบให้กับผมอยู่ตอนนี้

ถึงผมจะกลัวแต่ผมจะขัด จะปฎิเสธคุณซีวอนไม่ได้ ผมจะต้องยอมให้คุณซีวอนหาความสุขบนตัวผม พึงพอใจในตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อแลกกับเงิน

เงินเพียงตัวเดียวที่มันฉุดให้เด็กอย่างผมลงมาเป็นเครื่องสนองอารมณ์ของพวกผู้ใหญ่

ถึงแม้จะรังเกียจ ขยะแขยงมันก็ตามแต่ก็ต้องฝืนทนเอาไว้ เก็บความเจ็บ ทุกข์ระทมไว้ในใจเพื่อจะได้ในสิ่งที่เราต้องการ

“น่ารักแบบนี้ ฉันจะอ่อนโยนกับเธอที่สุด” ฝ่ามือของซีวอนค่อยๆลูบไล้ใบหน้ามนอย่างหลงใหล มือทั้งสองข้างค่อยๆลูบลงมาบนไหล่ทั้งสอง ลูบไล้สัมผัสอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน สายตาคมนั้นไล่สายตามองเรือนร่างเล็กผิวสีน้ำผึ้งอย่างต้องมนต์ หลงใหล หลงเสน่ห์ความสวยงามเรือนร่างเด็กน้อย มันช่างมีเสน่ห์ยั่วเย้าใจเหลือเกิน

ริมฝีปากได้รูปของซีวอนแนบอยู่บนริมฝีปากของจงอิน บดเบียดจูบ ดูดดึงบนกลีบปากเล็ก ปลายนิ้วมือบีบคลึ้งเม็ดเล็กบนยอดอก จงอินถึงกับสะดุ้งเถิบกายแนบชิดเข้ามาอีก และเผยเพยิดปากกับความเสียวซ่านแปลกๆที่เกิดขึ้นในร่างกาย

ไม่เคยได้เรียนรู้รสรัก รสกามา ตัณหา ราคะของพวกผู้ใหญ่มาก่อน แต่ร่างกายกลับสนอง กลับมีปฎิกิริยาเร็วต่อสัมผัสเหล่านี้อย่างง่ายดาย

ละออกมาจากจูบได้จงอินถึงกับหอบเหนื่อย อย่างหมดแรงกับบทจูบอันยาวนานที่ได้เรียนรู้เป็นครั้งแรก

สายตา รอยยิ้มที่จ้องมองผมของคุณซีวอนนั้นมันช่างอ่านยาก แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้ตอนนี้ อีกไม่นานคุณซีวอนจะทำให้เด็กอย่างผมเป็นผู้ชายขายตัวเต็มตัว ทำให้ผมตกเป็นของเขาเพื่อสนองความใคร่ ตัณหาที่มีมากมาย

ตัวผมถูกวางเอนนอนบนฟูก นอนรอให้คุณซีวอนมาสอนบทรักอย่างที่ผู้ใหญ่มักชอบทำกัน ที่มักจะหาคำอ้างต่างนานามาให้ดูดีกับรสกามาที่มีอยู่เต็มตัว

ผมเบนสายตาหนีอย่างกระดากอายที่ต้องเห็นคุณซีวอนปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองต่อหน้าเด็กอย่างผม แต่ผมกลับถูกจับปลายคางเรียวให้หันกลับมามอง ตอนนี้คุณซีวอนเปลือยเปล่าไม่ต่างกับผม

“ครั้งนี้ฉันจะทำให้เธอก่อน สอนให้เธอรู้ว่าเซ็กส์ที่มีความสุข ทำถึงใจ ทำให้ลูกค้าหลงเค้าทำกันอย่างไง”

รอยยิ้มคมคายถูกส่งมาให้ผม กายใหญ่ของคุณซีวอนเคลื่อนขึ้นมาอีก ฝ่ามือหยาบลูบจากปลายเท้าไล้ขึ้นมาด้านในโค่นขามาจบที่ส่วนอ่อนไหว บีบคลึ้งเค้นมันจนผมต้องหลับตา ส่งเสียงครางออกมาด้วยความเจ็บ ปวดหนึบไปหมด คุณซีวอนได้แต่กระตุกยิ้มพอใจที่ทำให้เด็กอย่างผมทรมาน ส่งเสียงครางร้องออกมาเป็นระยะ

“อือ…” เสียงครางเบาๆเมื่อส่วนอ่อนไหวนั้นถูกฝ่ามือหยาบรูดขึ้นรูดลง เสียงครางร้องอีกรอยยิ้มคมคายของอีกฝ่ายได้ไม่น้อย

“ไวสัมผัสเหมือนกันนะเรา แบบนี้แหละฉันชอบ” คำพูดของคุณซีวอนมันทำให้ผมกระดากอายไม่น้อย ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงตอบรับสัมผัส ตอบสนองมันได้ดีขนาดนี้ ทั้งที่ผมขยะแขยง เกลียดมันเหลือเกิน

ยิ่งผมตอบสนอง ตอบรับอย่างดีคุณซีวอนก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งทำมากกว่าเดิม คราวนี้ใช้ริมฝีปากครอบครองส่วนนั่นของผม ผมสะดุ้งตกใจที่คุณซีวอนทานมันเข้ามันเข้าไปในปากอย่างไม่นึกรังเกียจ ทั้งที่ผมเห็นแล้วรังเกียจมันเหลือเกิน

แต่สัมผัสจากความอุ่นร้อนจากโพรงปากที่อบส่วนนั่นของผม รูดขึ้นรูดลงมันช่างเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ยิ่งบวกฝ่ามืออุ่นๆลูบวนช่วงต้นขาอ่อนมันยิ่งทำให้สมองของผมขาวโพลง คิดถึงแต่สัมผัสของคุณซีวอน มันยิ่งต้องการมากขึ้น มากขึ้น ทั้งที่เกลียดแต่ผมกลับต้องการมัน

“อ๊ะ…อ๊า…คุณซีวอน…” สุดท้ายสิ่งที่ซีวอนต้องการก็ถูกปล่อยออกมาพวยพุ่งเข้าปากตัวเอง กลืนกินอย่างเอร็ดอร่อย  ส่วนจงอินนั้นนอนหอบหายใจเหนื่อยล้ากับบทเรียนรู้บทแรกที่เพิ่งจบลง

ซีวอนยังคงไม่หยุดแค่นั้น ยังจับมือเล็กให้มาลูบจับแกนกายของตัวเอง มือเล็กถูกมือใหญ่คุมเกมให้จับแกนกายใหญ่รูดขึ้นรูดจนแกนกายใหญ่แข็งขึงตอบสนองสัมผัสของมือเล็ก

“ต่อไปเธอก็ต้องทำให้ฉันมีความสุขที่ฉันทำให้เธอ” จงอินพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยๆ ได้แต่นอนหมดแรงรอให้ซีวอนเป็นคนสอนบทเรียนขั้นต่อไป

ขาเรียวเล็กถูกจับตั่งชันแยกออกจากกัน ดวงตาเล็กแสนข่มขืนจ้องมองอีกฝ่ายที่ใช้อะไรทามือตัวเองและตามมาทาที่ช่องทางด้านหลังของผม ช่องทางแสนบริสุทธิ์ต่อไปนี้มันจะไม่บริสุทธิ์ต่อไปอีกแล้ว

“อ๊ะ…” เสียงครางร้องสะดุ้งไปด้วยความจุกเมื่อนิ้วเรียวสอดแทรกเข้ามาเปิดทางให้ขยับขยายมากขึ้น ริมฝีปากเม้มแน่นไปด้วยความเจ็บก่อนจะคลายลงเมื่อนิ้วทั้งสามดึงออกมา

“ถึงมีเวลาที่เราจะมีความสุขไปด้วยกันแล้วเด็กน้อย” ท่อนลำใหญ่เตรียมจ่อเข้ามา ปลายของมันถูไถอยู่ปากทางเข้า เตรียมพร้อมจะเข้าไป

“คุณซีวอนใส่ถุงยางด้วยซิครับ” ซีวอนกระตุกยิ้มและเอื้อมไปหยิบถุงยางมากัดแกะดึงตัวถุงยางมาใส่

“คยูฮยอนมันสอนเด็กได้ดีจริง” รอยยิ้ม คำพูดนั้นถูกใจไม่น้อยกับการป้องกันตัวเอง แต่คงไม่มีอะไรที่จะถูกใจ ทำให้มีความสุขได้เท่ากับการมีเซ็กส์กับเด็กรุ่นลูกได้อีกแล้ว

“อ๊า….เจ็บ” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ส่งเสียงครางร้องไปด้วยความเจ็บ เมื่อแกนกายใหญ่สอดกระแทกเข้ามาด้านใน นิ้วเล็บทั้งสองจิกขย้ำผ้าปูที่นอนอย่างแน่น ยับยู่ยี่กับความเจ็บที่ถูกสอดแทรกเข้ามา

ใบหน้าคมเหยเกเมื่อช่องทางด้านหลัง ผนังอุ่นๆบีบรัดแกนกายของเขาไว้แน่นที่ท่อนลำใหญ่พยายามดันไปให้สุดโค่น

ความเจ็บแล่นลิ่วเข้ามาในร่างกายของจงอิน ร่างกายที่ขาวสะอาดตอนนี้มันกลับมีราคี แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งสปรก ไม่ขาวสะอาดอีกต่อไปแล้ว

“เจ็บ…ผมเจ็บ” เสียงครางเต็มไปด้วยความเจ็บมีหน่วยน้ำตารินไหลออกมาจากดวงตาทั้งคู่

‘มันช่างเจ็บปวดไปทั้งกาย ทั้งใจเหลือเกิน’ ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของจงอิน เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ ที่สุดท้ายเด็กอย่างผมก็เป็นผู้ชายขายตัวอย่างเต็มตัว

“เดี๋ยวเธอก็มีความสุขแล้วเด็กน้อย” รั้งร่างเล็กขึ้นมาโอบกอดพร้อมกดกายเข้าไป ที่ความต้องการมากมายไม่สามารถหยุดห้ามอารมณ์ของตัวเองได้

“อ๊า…อึก….คุณ…ซีวอน อ๊า…เจ็บ” เสียงครางร้องดังลั่นไปด้วยความเจ็บที่กายใหญ่กดกระแทกเข้ามาในตัว มันเจ็บรวดร้าวไปหมดทั้งกายแทบแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ

ถึงรู้ว่ามันเป็นครั้งแรกของเด็กน้อย แต่ผู้ใหญ่อย่างซีวอนก็ไม่สามารถยับยั้งห้ามใจอารมณ์ตัวเองได้ ความต้องการทางร่างกายมันมีมากจนต้องเอาแต่ใจ ย้ำกระแทกกดใส่เข้าไปถี่รัว แขนแกร่งทั้งสองโอบร่างเล็ก ลูบไล้ปลอบประโลมให้คลายเจ็บ

“อา…ถ้าเจ็บกัดไหล่ฉันไว้” เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความต้องการมากมายกระซิบบอกคนในอ้อมกอด เพราะตอนนี้ความต้องการของเขาพลุกพล่าน มีมากจนยากที่จะหยุดเอาง่ายๆ

ความเจ็บยังคงแล่นลิ่วเข้ามาต่อเนื่อง ไม่ขาดระยะ ร่างกายของผมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆกับไปแรงที่เคลื่อนเข้าออกในร่างกายของผม ผมทำได้เพียงแค่กอด จิกข่วนบนแผ่นหลังของคุณซีวอน

ผมเจ็บแต่ผมก็ต้องทน ทนเพื่อความสุขของน้อง อนาคตที่ดีของแจฮยอน

เสียงครางกระเส่า เสียงครางต่ำของผมกับคุณซีวอนต่างครางสลับผสมปนเปกันไปพร้อมกับร่างกายที่ต่างเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน ความเจ็บมันคงมีอยู่แต่ร่างกายของผมมันกลับต้องการมากขึ้น ร่างกายตอบสนองเรียกร้องหาสัมผัสจากคุณซีวอน ทั้งที่ผมรังเกียจมันเหลือเกิน แต่ร่างกายกับสนองอย่างนี้

มันน่ารังเกียจสิ้นดีกับสิ่งที่เด็กอย่างผมมาต้องมาติดกับดักรสกามารมณ์ของผู้ใหญ่ ตกลงไปในหลุมที่พวกผู้ใหญ่สร้างเอาไว้ล่อพวกผม

Talk

ตอนนี้เป็นตอนที่พีคสุดๆ พีคเพราะวอนไคนี่แหละค่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้มีฉากเรียกเลือดวอนไคด้วยแล้วกัน ฉากนี้เค้าไปอ่านในบล็อกได้เลย #ฟิคดอกราตรีชานไค

: วิมานจันทรา: 4 Cut

จื่อเทายิ้มน้อยๆยิ้มเต็มไปด้วยความสุขความเอ็ดดูจงอิน ที่เห็นจงอินนั่งหย่อนขาในสระน้ำ ตีขาเล่นเหมือนเด็กๆ ดูแล้วจงอินมีความสุขไม่น้อยกับการได้มาอยู่ที่นี้กับเขา

“พี่ดีใจนะที่เห็นจงอินมีความสุข” จื่อเทานั่งลงข้างๆหย่อนเท้าลงสระน้ำ ที่จงอินหันมายิ้มหวานให้

“ถ้าไม่ได้พี่ ผมก็คงไม่มีความสุขได้มากขนาดนี้ เพราะมีพี่ผมถึงมีรอยยิ้มมีให้กับพี่ มีความสุขอย่างแท้จริง” ไม่พูดเปล่ายังหันมายิ้มตาหยีให้กับคนข้างๆที่อดจะหมั่นเขี้ยวจับมาจูบให้หายหมั่นเขี้ยว

ตู้ม!!

ร่างสองร่างตกลงไปในสระน้ำ ทั้งที่ยังจูบกันดูดดื่มท่ามกลางความหนาวเย็น

ต่างฝ่ายต่างผลัดเปลี่ยนแลกความหอมหวานของรสจูบอันเร่าร้อน ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความต้องการกันและกัน

เสียงจ๊วบจ๊าบของบทจูบที่แข่งกับเสียงลมที่พัดผ่านให้ความเย็นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของวิมานจันทราเรือนนี้

ต่างฝ่ายต่างต้องการกันเหลือเกิน

“พี่ต้องการจงอินเหลือเกิน พี่ขอทำกับจงอินในช่วงเวลาที่จงอินไม่โดนคำสาปได้ไหม ทำด้วยความรักของเราสองคน ไม่ใช่เพราะความต้องการของคำสาปนั้น” จงอินยิ้มน้อยๆอย่างเขินอาย พยักหน้าน้อยๆเป็นคำตอบ จื่อเทายิ้มออกมาอย่างดีใจและกดจูบแก้มนิ่มอีกฟอด

จื่อเทาถอดเสื้อตัวเองโยนขึ้นขิบอบสระและหันมามองจงอินที่ยังยืนขวยเขินอายเมื่อได้เห็นร่างกายกำยำของชายหนุ่มคนรัก

“ผมว่าเราไปทำข้างในกันเถอะครับ” ขัดขึ้นเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะถอดเสื้อให้

“ทำตรงนี้แหละครับ ได้บรรยากาศสุดๆและไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเห็นด้วยครับ” จื่อเทาบอกออกมาให้จงอินสบายใจว่าจะมีคนเข้ามาขัดจังหวะความสุขของทั้งสอง ก็ที่นี้เป็นที่ส่วนตัว ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะมีกำแพงลายล้อม มีประตูปิดล็อคด้วยรีโมตที่จื่อเทาจัดการล็อคไว้เรียบร้อย

เสื้อยืดตัวบางถูกถอดออกวางไว้ขอบสระ ถึงเรือนร่างจะไม่บอบบาง ไม่บอบบางเหมือนผู้หญิงแต่มันก็ดูมีเสน่ห์ ชวนหลงใหล ยั่วยวนให้ได้หลงรัก ให้ได้ครอบครองมาเป็นของตัวเอง

จงอินกระโดดขึ้นมานั่งขอบสระ ขาหย่อนลงสระ กางเกงยีนต์ถูกปลดตะขอ รูดซิบลงมาให้เห็นส่วนที่นูนอยู่ภายใต้กางเกงสีเนื้อ ฝ่ามือใหญ่ลูบวนเคร้า สัมผัสความเป็นชายผ่านเนื้อผ้าอย่างพิสมัย รอยยิ้มพิฆาต สายตาคมเป็นประกายแวววับจ้องมองเจ้าจงอินน้อยอย่างหลงใหล พร้อมจะเชยชิม พร้อมจะทำให้มันมีความสุขไปพร้อมกับมัน

“จงอินรู้ไหมว่าพี่นะรักลูกชายจงอินไม่แพ้กับที่พี่รักจงอินเลย” ฝ่ามือยังคงลูบไล้เจ้าจงอินน้อย สายตารอยยิ้มก็เชยขึ้นมามอง มายิ้มให้กับพ่อของมัน

“ถ้าพี่ไม่ลองรักผมดูซิ พี่ก็จะไม่ได้เล่นกับมัน” รอยยิ้มใส ดูแก่นเซี้ยวดูมีความกล้ามากขึ้น มันยิ่งทำให้จื่อเทาหมั่นเขี้ยวและบีบขย้ำเจ้าจงอินน้อยเต็มมือ

“อ๊ะ….พี่เทา!” จื่อเทาถึงกับโดนค้อนวงโตจากจงอินที่อยู่ดีๆก็เล่นทีเผลอบีบเจ้าจงอินน้อย

“จงอินน้อยต้องถูกลงโทษ” ถึงโดนค้อนวงโตก็ไม่สลดก็ในเมื่อตอนนี้จงอินเหมือนลูกแมวตัวน้อยของจื่อเทา ลูกแมวที่ไม่สามารถหนีเจ้านายไปได้ พร้อมให้เจ้านายจัดการลงโทษ

เกงสีเนื้อค่อยถูกดึงตามลงมา ให้เห็นจงอินน้อยเต็มตัว มันพร้อมจะสู้มือสู้ริมฝีปากของจื่อเทาแล้ว

“พี่เทาถอดกางเกงผมออกจากขาผมด้วยซิ ผมรำคาญ” จื่อเทายิ้มขำแต่ก็ทำตามจงอินบอก กางเกงยีนต์ กางเกงสีเนื้อถูกถอดโยนทิ้งคนละทิศคนละทาง ที่เจ้าของของมันพร้อมจะมีความสุขกับคนที่ตัวเองรักแล้ว

แขนเรียวทั้งสองข้างยันกับพื้นเอาไว้ ลมหายใจผ่อนปนไปตามความเสียวซ่านไปกับสัมผัสจากปลายลิ้นอุ่น ไล่ตวัดเลียบนเนื้อบางๆของส่วนอ่อนไหว ไล่เลียจากโค่นถึงปลายลากกลับขึ้นวนไปวนมา ฝ่ามือใหญ่พลางลูบไล้ต้นขาอ่อน ลูบสัมผัสอย่างหลงใหล โหยหาไปด้วยความรักความต้องการที่มีมากขึ้น

หน้าอกสั่นกระเพื่อม หน้าท้องเกร็งไปกับความเสียวภายในกายที่จงอินน้อยถูกโจมตีด้วยโพรงปากอุ่นร้อน ความเสียวกระสันไปทั้งกายเหลือเกิน

“อา..” เสียงหวานครางทุ้มหวิวพร้อมกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย เสียวกระสันไม่น้อยกับสัมผัสรักอันแรงกล้าของจื่อเทาที่มีต่อจงอิน

ดวงตาเล็กปรือพร่าแหงนมองท้องฟ้าในเวลายามเย็น ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสีแต่หัวใจของจงอินและจื่อเทายังคงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากกัน

“อา…เฮ้ฮ….อา…อืม.” เสียงกระเส่าผสานผสมปนเปพร้อมเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย นี้แค่นั่งนิ่งๆไม่ได้ทำอะไรมันก็ทำให้จงอินเสียแรงไม่น้อย

“อา….” เสียงครางกระเส่าร้องสุดเสียงพร้อมกับน้ำใสๆฉีดพุ่งใส่ปากของจื่อเทาที่ยังครอบครองจงอินน้อย ส่วนจงอินนั่นหมดแรงหน้าฟุบบนกลุ่มหอมของจื่อเทาที่กำลังทำความจงอินน้อยอีกรอบก่อนจะละหน้าคมเข้มหล่อเหลา เต็มไปด้วยความสุขออกมา

ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าสีน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่มันก็มีรอยยิ้มหวานๆที่บ่งบอกว่ามันมีความสุขมากเหลือเกินกับชายคนรัก

“พี่รักจงอินนะครับ” กดจูบริมฝีปากบางพร้อมกับได้รอยยิ้มหวานๆจากร่างโปร่งเมื่อละริมฝีปากออก

“ผมก็รักพี่เทาเหมือนกัน” ต่างฝ่ายต่างบอกรักและยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

“แล้วพร้อมให้พี่รักไปมากกว่านี้ไหมครับ” ยิ้มคมคาย เจ้าเล่ห์ให้กับน้อง จงอินยิ้มขำและเถิบกายออกจากขอบสระให้จื่อเทากระโดดขึ้นมากจากสระ นั่งอยู่หว่างขาหว่างกลางของจงอิน

จื่อเทารีบถอดกางเกงยีนต์ออกอย่างรวดเร็ว สายตาซุกซนมองมาส่วนล่างที่เล่นแกนกายใหญ่ที่นูนตื่นตัวพร้อมจะออกรบในเวลานี้

ขวับ ฝ่ามือเล็กจับข้อมือใหญ่เอาไว้ไม่ให้ถอดกางเกงสีเนื้อออก จื่อเทาได้แต่เฝ้ามองดูว่าจงอินจะทำอะไรต่อไป

ใบหน้ามนสีน้ำผึ้งโน้มลงมาใกล้ท่อนลำใหญ่ มือเล็กทั้งสองข้างดึงกางเกงสีเนื้อออกจากเอวให้ล่นลงมาอยู่ตรงหัวเข่า ริมฝีปากจูบทักทายลูกชายคนเก่งของจื่อเทาที่มันชูชัน แข็งขึงพร้อมจะเข้าไปในตัวของจงอินแล้วในตอนนี้

“อยากจะเข้ามาในตัวแม่แล้วซิ ถ้าอยากเข้ามาก็เข้ามานะ แม่ก็พร้อมให้ลูกเข้ามาแล้ว” ฝ่ามือบางลูบอย่างเอ็ดดู ท่าทางน่ารัก ช่างยั่วของจงอินนั่นทำให้จื่อเทาถึงกับยิ้มทั้งตาและปาก

นี้ซิที่สมกับเป็นจงอินของเขา..

จงอินละใบหน้าออกมาจากช่วงล่างของจื่อเทา เอนหลังเล็กน้อยที่ใช้ฝ่ามือทั้งสองยันกับพื้นเอาไว้ ขาเรียวอ้าพร้อมจะให้อีกฝ่ายเจ้าลูกชายเข้ามา

ไม่รู้อะไรดลใจให้จงอินมีความใจกล้าขนาดนี้ หรือเป็นเพราะความรักมันถึงทำให้จงอินกล้าจะแสดงความรักอย่างะปิดเผยให้จื่อเทาได้รับรู้

“อ๊า….อ๊า….” เสียงร้องดังขึ้นไปด้วยความเจ็บ จุกช่วงท้องน้อยเมื่อแกนกายใหญ่สอดแทรกเข้ามามิดด้าม

“พี่ชอบที่เราบีบพี่แน่นจริงๆจงอิน” น้ำเสียงทุ้มกังวาลเอ่ยบอกกับคนที่นั่งยิ้มอยู่เต็มหน้า

“มันจะบีบรัด ตอดรัดของพี่คนเดียว” ต่างยิ้มกับคำพูดของกันและกัน

“พี่ก็จะให้ลูกชายของพี่เข้าไปอยู่ในตัวของเรา กระแทกใส่เราเพียงคนเดียว”

จื่อเทาไม่ได้พูดเปล่ายังขยับสะโพก กระแทกท่อนลำใหญ่เข้าออกถี่รัว เป็นจังหวะ

เสียงหวานครางร้องกระเส่าแข่งกับสีเนื้อกระทบเนื้อ ขาเรียวอ้าขยับชี้ขึ้นไปตามแรงกดกระแทกในกาย

“อา…อ๊า…อื้อ…อา…พี่เทา” เสียงหวานครางกระเส่าดังลั่นวิมาน กายโยสั่นไหวไปตามแรงกระแทกที่ถี่รัว แรงขึ้น แรงขึ้นไปตามอารมณ์ดิบที่ฉุดเอาไว้ไม่อยู่

ความเสียวซ่าน กระสันร้อนระอุเพิ่มขึ้นไปตามแรงอารมณ์รัก ร่างกายแทบแตกเป็นเสี่ยงๆกับความต้องการมากมายจากชายคนรัก ถึงจะเจ็บแต่มันก็มีความสุขไม่น้อย

ความเสียว ความทรมาน ความต้องการมากมายมันปะทุ ระอุอยู่ในตัว จนจงอินโผโอบกอดจื่อเทายึดเหนี่ยวเอาไว้ สองร่างโอบกอดกันและกัน ที่ท่อนลำใหญ่ยังคงทำหน้าที่มันอย่างดี จื่อเทายังกดกายเข้าออกอย่างต่อเนื่อง

“อา…ฮึก…ซี๊ด….อา..แรงอีก” เสียงกระเส่าสั่นเต็มไปด้วยความต้องการ จื่อเทาจูบขมับและกดแกนกายกระแทกเข้าให้แรงอีกกว่าเดิม

ต่างฝ่ายต่างต้องการกันและกัน ต่างอยากมอบความรักอันแสนบริสุทธิ์ให้กัน ที่ไม่ใช่จากคำสาปนั้น คำสาปที่ทำลายจงอิน แต่มันก็ช่วยให้จงอินเจอความรักที่แท้จริง ความรักที่ไม่มีอะไรมาขว้างกันคนทั้งสองได้

“อ๊า….” เสียงครางร้องดังสุดเสียงเมื่อถึงจุดสูงสุดและปล่อยน้ำรักเลอะบนท้องแกร่งของจื่อเทา ร่างโปร่งบางของจงอินนอนทาบทับอยู่บนกายใหญ่ของจื่อเทา แขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างโปร่งบางเอาไว้ ริมฝีปากจูบขมับชื้นอย่างชื่นใจ สายตาทั้งสองคู่ต่างจ้องมองกันด้วยรอยยิ้มกับความสุขที่เต็มเปลี่ยนและต้องการกันอีก

“เดี๋ยวเราไปต่อกันอีกรอบนะครับ” จงอินได้แต่ยิ้มน้อยๆและพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ

แค่เป็นพี่จื่อเทา ผมก็ยอมให้พี่จื่อเทาโดยไม่มีข้อแม้….

Talk

มาเพิ่มให้อีก 60% อีก 40% จะรีบตามมาอัพให้นะคะ ส่วนนี้เป็นฉากคัทที่ตัดออกไป ตามอ่านได้ในนี้ #ฟิคจันทราtkc

: วิมานจันทรา : 2 Cut

ความต้องการมากมายภายในกาย ช่างแสนทรมาน ร้อนผาวไปด้วยกามา ราคะ ไฟในกายแทบแผดเผาให้ทั้งกายมอดไหม้ไปด้วยกามารมณ์ ยิ่งแสงจันทราส่องกระทบเรือนร่างเพรียวบางยิ่งกระตุ้นไฟกามาในตัวให้ลุกโช พร้อมจะให้เจ้าของเรือนร่างหลอมละลายเป็นเศษผงธุรี

เหงื่อพุดพายเต็มใบหน้าคมมน ดวงตากลมเล็กมีน้ำตาคลอ เฝ้ามองคนด้านบนที่กำลังช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมานในกาย

น้ำใสๆไหลรินจากนัยน์ตาคู่สวยไม่ใช่เสียใจที่ได้เป็นของคนรัก จงอินดีใจด้วยซ้ำที่คนแรกและคนปลดความทุกข์ทรมานคือ ‘จื่อเทา’ ชายหนุ่มที่เขารัก ถ้าไม่ใช่คนคนนี้จงอินคงเจ็บ เสียใจ เป็นตราบาปไปจนวันตาย คงไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อไป คงไม่อยากคิดจะมีชีวิตเผชิญหน้ากับคนที่ตัวเองรักได้

เพราะเป็นพี่ ผมถึงไม่กลัวและเต็มใจเป็นของพี่คนเดียว…..

“ไม่ร้องไห้นะ พี่จะไม่ทำให้เราต้องทรมาน พี่จะทำให้เรามีความสุขกับมัน” ฝ่ามือทั้งสองประคองใบหน้ามน ริมฝีปากโน้มลงไปจูบ จงอินตอบรับจูบอย่างหื่นกระหาย กายบางเบียดชิดเนื้อแนบเนื้อของอีกฝ่าย ผิวกายทั้งสองเสียดสี ปรนเปรอให้กัน ให้อีกฝ่ายได้คลายความทรมานลดลง แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันยิ่งสร้างความต้องการมากขึ้นเป็นทุนเดิม

“ขะ….เข้ามาในตัวผม” เสียงสั่นสะท้าน สายตาเว้าวอนให้อีกฝ่ายเข้ามาในตัว “ได้….โปรด” เสียงสั่นเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินจากนัยน์ตาคู่สวย

ใบหน้าคมคาย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาอย่างสงสารจับใจ นิ้วโป้งเช็ดคลึ้งน้ำตาบนแก้มทั้งสองอย่างบางเบา

“พี่รักจงอินนะครับ พี่จะไม่ทำให้จงอินเสียใจกับพี่ พี่จะปกป้องจงอินด้วยชีวิตของพี่ พี่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายจงอินของพี่ได้” เสียงอันอบอุ่น จริงใจ พร้อมจะดูแลเด็กคนนี้ไปตลอดชีวิต และจะไม่ให้ใครมาทำร้ายจงอินได้ ถึงแม้จะต้องโดนคำสาปไร้หนทางแก้ก็ตาม แต่จื่อเทาเชื่อว่าความรักสามารถเอาชนะทุกสิ่งใดได้ แม้สิ่งใดเป็นสิ่งลึกลับก็ตาม

ถึงผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรจากจงอิน แต่ผมก็ไม่มีทางให้คุณได้ทำร้ายคนที่ผมรักได้ คุณจะไม่มีทางได้จงอินไปครอบครอง ไม่มีวันได้เขาไปเด็ดขาด!!

“อ๊า…..” กายเล็กสะดุ้งเฮืฮก เสียงร้องดังลั่นบ้านไปด้วยความเจ็บ ทรมานในกายเมื่อกายใหญ่สอดกระแทกเข้าไปจนมิดด้าม

จื่อเทาโอบกอดปลอบร่างบางที่กายสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บ ทรมาน อึดอัดในกาย

ความเจ็บแล่นริ่วไปทั้งร่างกาย แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข ความสุขในกามารมณ์ ความทุกข์ทรมานต่างกามา ราคะค่อยๆจางหายไป

“ผมมีความสุขเหลือเกิน…” รอยยิ้มละมุนหวาน เต็มไปด้วยความสุขสม อิ่มเอมไปด้วยความสุขทางกามารมณ์

อำนาจราคะมันควบคุมทุกอย่างให้จงอินอยู่ภายใต้อำนาจที่ไม่สามารถหลุดหนีมันออกไปได้

อำนาจของมันจะให้จงอินตกเป็นทาสของมันจนกว่าจะหาผู้มาแก้คำสาปนั้นได้ ถ้าไม่มีผู้แก้คำสาปนั้น จงอินจะต้องตกทุกข์ทรมาน จมอยู่ภายใต้อำนาจราคะ

สองร่างหลอมเป็นหนึ่งเดียว ขยับเคลื่อนกายไปด้วยกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว สุขสมไปกับความสุขทางกายพร้อมกัน

รอยยิ้มอบอุ่น อ่อนโยน สายตาอบอุ่น อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักทอดมองจับจ้องใบหน้ามนที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่จะไม่มีใครได้เห็น นอกเสียจากจื่อเทาผู้ชายที่จงอินรักที่สุด

ริมฝีปากทั้งสองกดจูบอย่างดูดดื่ม จูบไปด้วยความรักที่มีให้ต่อกัน จูบที่ไปพร้อมด้วยท่วงทำนองจังหวะของสะโพกหนาที่กดกระแทกท่อนลำใหญ่อยู่ในช่องทางสีสวยของจงอิน ช่องทางนี้มีเพียงแต่จื่อเทาเท่านั้นที่จะได้ครอบครองและเป็นเจ้าของๆมัน

แสงเนื้อสีทองของคืนพระจันทร์เต็มดวง ยังคงทอแสงประกายให้ความสวยงามอยู่บนฟ้า สาดส่องลงมากระทบร่างของคนทั้งสองที่ต่างปรนเปรอ ปลดความทุกข์ทรมานให้แก่กัน

อำนาจของราคะจะหมดลงก็ต่อเมื่อคืนพระจันทร์เต็มดวงหมดลง

:แค่เพียงรัก: Cut

อาภรณ์บนเรือนร่างค่อยๆถูกถอดโยนทิ้งทีละชิ้น ทีละชิ้น จนถึงชิ้นสุดท้ายที่ค่อยๆถอดอย่างอ้อยอิ่งแล้วถูกโยนทิ้งไปให้ไกลตัว

ร่างเปลือยเปล่า สมส่วน ดูมีเสน่ห์ยั่วเย้า เย้ายวนใจของจื่อเทา ชานยอลเหลือเกิน ที่ได้แต่กลืนน้ำเฮืฮกลงคอไม่คิดว่าคนน้องนั้นจะกล้ายั่ว เชิญชวนมากขนาดนี้

ดวงตากลมปลายตาเซ็กซี่ ริมฝีปากกัดอย่างเซ็กซี่ใส่พี่ชายทั้งสอง

“ถอดเสื้อผ้าซิครับพี่ชานยอล พี่จื่อเทา หรือว่าพี่ไม่อยากรักผม” สายตาตัดพ้อที่สองพี่น้องต่างหัวเราะ และดึงคนตัวเล็กกว่านั่งลงตรงกลาง

ชานยอลเขยิบถอยไปทั้งที่สาละวนกับการถอดปราการของตัวเอง ที่จื่อเทาก็ร้อนรนถอดอาภรณ์ออกจากกาย เมื่อน้องชายคนเล็กนั้นนอนเหยียดยาว เปลือยเปล่ารอพี่ชายทั้งสองมาทำให้

“จะไม่เสียใจภายหลังนะครับ” จื่อเทาถามเพื่อความแน่ใจ

“แค่เป็นพี่สองคน ผมไม่มีวันเสียใจกับสิ่งที่ผมเลือก” ทั้งสามต่างยิ้มให้กัน จื่อเทาโน้มหน้าลงมากดจูบริมฝีปากบาง ชานยอลพรมจูบไปตามขาเรียว ฝ่ามือลูบไล้ขาเรียวอย่างหลงใหล หื่นกระหายกับความหวานบนเรือนร่างของจงอิน

ความหนาวเย็นของอากาศไม่ได้ทำให้จงอินรับรสถึงความหนาวเย็นเลย ร่างกายมีแต่ความร้อนปะทุขึ้นมากับสัมผัสอันหอมหวาน นุ่มนวลที่พี่ชายทั้งสองมอบให้ในค่ำคืนคริสค์มาสอีฟ

กายบิดเร่า หน้าท้องหดเกร็ง อกกระเพื่อมไปตามแรงอารมณ์รักที่พี่ชายมอบให้

ดวงตาเล็กหลับพริ้มเหมือนล่องลอยอยู่บนเมฆ สมองขาวโพรงไปหมด ที่มีเพียงแต่ความสุขที่พี่ชายทั้งสองมอบให้

“พะ…พี่จื่อเทา พี่ชานยอล” เสียงหวานหลุดครางเสียงออกมาเมื่อจื่อเทาละจูบออกมา สายตากลมจ้องมองชานยอลที่กำลังทานเจ้าตัวเล็กของเขาอยู่อย่างเอร็ดอร่อย

“คิดอย่างไงถึงยั่วพี่แบบนี้” ปากเอ่ยถาม ฝ่ามือลูบไล้ไปตามผิวกายสีน้ำผึ้ง

“ผมคิดถึงพี่นี้ครับ ผมอยากให้คืนคริสมาสต์เป็นคืนแรกของผมกับพี่สองคน” จื่อเทาถึงกับยิ้มออกมา กายเล็กสั่นไหวไปกับความเสียวซ่านกับสัมผัสอันหอมหวาน

“อ๊า….พี่ชานยอล” เสียงหวานสั่นกระเส่า เมื่อแกนกายเล็กถูกปรนเปรอจากพี่ชายอีกคนและพร้อมจะปล่อยน้ำสีขาวออกมา “อ๊า…” น้ำสีขาวถูกปล่อยออกมาจนเต็มปากของชานยอล ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียอย่างเอร็ดอร่อย “อร่อยไหมครับพี่ชานยอล” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยถาม ชานยอลยกยิ้ม เถิบกายเข้ามาใกล้จงอิน

“อร่อยมากเลยครับ” จงอินถึงกับยิ้ม ยันกายลุกขึ้นนั่ง

“ถ้าอร่อยพี่สองคนต้องทานของผมคนเดียวนะครับ ห้ามทานของคนอื่นเด็ดขาด”

“มีเมียแล้วก็ต้องทานของเมียซิครับ” จื่อเทาพูดขึ้น มือทั้งสองข้างจับเอวขอดให้มานั่งบนตัก ให้ปากทางเข้าจ่อตรงเจ้าลูกชายของตน

“อ๊ะ…”สะดุ้งร้องด้วยความเจ็บเมื่อเจ้ามังกรสอดแทรกเข้าไปโดยที่ไม่มีการเบิกทาง “เจ็บ…” สีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ ชานยอลขยับเข้ามาใกล้ ลูบผมปลอบ แนบริมฝีปากกดจูบให้จงอินนั้นเริ่มความเจ็บปวดไป

แกนกายใหญ่ของจื่อเทาเข้าไปจนมิดด้าม เป็นว่าตอนนี้จงอินเป็นเมียจื่อเทาสมบูรณ์แบบ

“จงอินเป็นเมียพี่เต็มตัวแล้วนะครับ” จงอินหันมายิ้มหวานให้กับสามีคนแรก

“ส่วนสามีคนที่สองรอให้สามีคนแรกทำเสร็จก่อนนะครับ แล้วพี่จะทำให้” จงอินยิ้มหวานให้กับชานยอล

“ได้ผมแล้วอย่าทิ้งผมนะครับ” จงอินไม่ขออะไรมาก ขอแค่พี่ชายทั้งสองไม่ทิ้งกันก็พอ

จื่อเทาจับให้จงอินนอนราบ หันหน้าไปทางชานยอลทั้งที่แกนกายเชื่อมอยู่ในกายอีกฝ่าย

จื่อเทา ชานยอลพยักหน้าให้กันและเริ่มหน้าที่ของตัวเอง

จื่อเทาเริ่มขยับกายเข้าออก เสียงร้องกระเส่าดังขึ้นและหายไปเมื่อถูกแกนกายใหญ่ของชานยอลยัดเข้าไปในปาก ต่างฝ่ายต่างมอบความสุขให้กัน ต่างสรรสร้างความสุข ความอบอุ่นแข่งกับความหนาวเย็นของค่ำคืนนี้

หิมะตกโปรยปรายลงมาไม่หยุด ตกลงมาแข่งกับความรักของทั้งสามที่กำลังมอบความรักให้กันสุขสมในค่ำคืนนี้ คำคืนที่จงอินจะจดจำไปตลอดว่ามีความสุขมากแค่ไหน

เสียงร้องหวานครางกระเส่ายังคงดังไปตลอดทั้งคืนของคืนวันคริสมาสต์ มันคงจะไม่มีของขวัญชิ้นไหนที่ดีที่สุดเท่ากับของขวัญที่ได้จากพี่ชายทั้งสอง ของขวัญสุดล้ำค่าที่จงอินได้มาพร้อมกันถึงสองคน

สามีทั้งสองถือว่าเป็นของขวัญอันล้ำค่าสำหรับคิมจงอิน

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.